مکتب عرفان که گذشته ز قال محفل حال است و نبوغ و کمال استاد شهریار

می گریز از هم نشین بد نام کُن یار خود، رسوای خاص و عام کن لاجرم در طبع ساده، خویِ بد برق را ماند که در خرمن زند استاد شهریار

این پند چو گوهر و ستاره در گوش تو بِه که گوشواره در مدرسه، علم بار بستن در خانه به علم، کار بستن استاد شهریار

همچو طفلان، دوستدار جمعه‌ام روز و شب در انتظار جمعه‌ام جمعه زان دارم چو جان خویش دوست کاحتمال دیدن جانان در اوست استاد شهریار

جز تو، کس از حال ما آگاه نیست لطف مردم، گاه هست و گاه نیست استاد شهریار

تا کرم آشنایِ حاجت شد حاجت عاشقان اجابت شد راستی، با کریمِ بنده نواز نیست هرگز، نیازِ عرض نیاز استاد شهریار

خلق چون چشم و گوش و عارض و موست هر چه بینی، به جای خود نیکوست چشم باید که راه بیند و چاه هرگز از گوش، کار چشم مخواه استاد شهریار

این قلب، شکسته است و در او، غیر خدا نیست یک لحظه خدا از دل بشکسته جدا نیست استاد شهریار

با مشت بسته، چشم گشودی در این جهان یعنی به غیر حرص و غضب،‌نیست حالیم با مشت باز هم روی آخر به زیر خاک یعنی بین که می روم و دست خالیم ...

فجر تا سینه آفاق شکافت چشم بیدار علی، خفته نیافت ناشناسی که به تاریکی شب می برد شام یتیمان عرب استاد شهریار