ای که اندیشه ات از حال گرفتاران نیست باری، اندیشه از آن کن، که گرفتار آیی استاد شهریار

با همه آفاق مهرورز، که خورشید مُلک جهان گیرد و سپاه ندارد استاد شهریار

کار و کوشش را حوالت ، گر بود با کارساز شهریارا، حل مشکل‌ها کند، حلّال من استاد شهریار

تنها تویی که هستی وغیر از تو، هیچ نیست ای هر چه هست و نیست، به تنهایی ات گواه استاد شهریار

ای بر سریر مُلک ازل تا ابد، خدا وصف تو از کجا و بیان من از کجا آنجا که دست هیچ کَس اش نیست دست گیر مسکین دل شکسته، تو را می کند صدا ...

نه جای بی تو و نه تو را جا و این عجب یاری که هست، در همه جا، نیست هیچ جا استاد شهریار

ای جذبه محبت تو، محور وجود بی جود جذبه های تو، اجزا ز هم جدا استاد شهریار

مُلک قدیم از آنِ تو، ای ذات توغنی کرنش تو را روا و ستایش تو را سزا استاد شهریار

ابتذال و کهنگی را با حقایق راه نیست تا ابد، زشتی گناه است و نکوکاری صواب استاد شهریار

وه که من، پنجاه سال از عمر، خوابم برده بود طفل رفتم من به خواب و پیر بر جستم ز خواب استاد شهریار