چشم از ابر بهاری، کم نیارد، گو ببارد آری این باران رحمت، هر چه بیش آید خوش آید استاد شهریار

ره به منزل نبرد، راه ضلالت پیمای گر چه صد بار به گوش آیدش، آوازِ جَرَس استاد شهریار

گر حیات جاودان بی عشق باشد، مرگ باشد لیک مرگ عاشقان باشد حیات جاودانی زندگانی گر کسی بی عشق خواهد، من نخواهم راستی بی عشق، زندان است بر...

آشیانم به سر کنگره افلاک است گرچه در غمکده خاک، نشیمن کردم استاد شهریار

منصور زنده باد، که درپای دار گفت: آسان گذر ز جان، که جهان پایدار نیست استاد شهریار

سوز درون نگر که بر افروزد آفتاب هر شب چراغ صبح‌ دم از برق آه من استاد شهریار

رضای خاطر من در رضای خاطر توست تو خواه عزت من خواه، یا که ذلت من استاد شهریار

چه دولتی است توکل، که شهریار به کام جهان خویشتن از دولتِ توکل کرد استاد شهریار

گریم بر آستان کریمی که رحمتش شاید به آب لطف بشوید، گناه من استاد شهریار

علی(ع) آن شعشعه سرمدیِ لم یزلی کز ازل تا به ابد، همدم درویشان است روزه داری و شب افطار، به سائل دادن شِمّه‌ای از کرمِ حاتمِ درویشان است ...