دانش دنیا پرستان، علم ابدان است و بس علم ابدان مرگ دارد، علم ادیان پیش ماست استاد شهریار

سود و سودا، با ترازو داریِ انصاف کن هر حلالی را حساب وهر حرامی را عِقاب استاد شهریار

تا که بر روی ترابی، دستی از بیچاره گیر هین تو را بیچارگی ها، خفته زیر این تراب استاد شهریار

ور بدی دیدی زِ من، باری تو خوب، آن راببخش ورنه در چرخ اوفتد، عکس العمل چون آسیاب استاد شهریار

سیرت و صورت، یکی کن، این نه شرط مردمی است چهره پنهان داشتن، در پرده چندین نقاب استاد شهریار

خود در آفاق، مگر چشم خدا بینی نیست کین همه، مظهر آیات خدا می میرد غسلش از اشک دهید و کفن از آه کنید این عزیزی است که با وی، دل ما می میرد ...

درس عبرت بین، که گلچین خزان هم، عاقبت از کنار بوستان، افشانده دامان می رود استاد شهریار

به یاری، پایداری کن که باشد نخستین شرط یاری، پایداری تو را چون در خور یاری شمارم؟ که یاری را، تو بازی می شماری استاد شهریار

زنده تا هست، نام ایران باد زنده تا بود، نام ایران بود تا ابد مهد علم وعرفان باد کز ازل مهد علم و عرفان بود استاد شهریار

نعمتم تا به نقد، هست به دست کمتر احساس لذت است، مرا چون ز دستم بشد، بیا و ببین که چه اندوه و حسرت است، مرا استاد شهریار