گوسپند از گرگ، پاس خویشتن داند، ولی چون کُند، وقتی که پوشد گرگ، شولای شبان استاد شهریار

زهی پِّر همایون فرّ دانش که سازد آدم خاکی، هوایی بشر کز جهل شد بیگانه، یابد به اسرار خدایی، آشنایی استاد شهریار

تربیت پذیرد خاک، فکر باغبان می کن تا که شوره زاران را، سرو و گل برویاند وه چه نغز و پر مغز است، این مثل که می گویند: نان به دست نانوا ده،...

چه شکر گویمت ای کارسازِ عزوجل که رحمت تو سزد ذات ذوالجلال تو را تو را اگر نشناسیم قدر، خرده مگیر که عذر خواه بود، نقص ما، کمال تو را ...

راه معیشت به جهان تنگ نیست حاجت غارتگری و جنگ نیست رنج ببر تا ببری گنج مزد رنج ندزدی که بَرَد گنج، دزد استاد شهریار

گفت پیام آور یزدان پاک ما همه از آدم و آدم ز خاک برتریی نیست کسی را به کس برتری از آن خدا دان و بس استاد شهریار

خطا پوشی بُوَد شکر توانایی، خدا را بین که هر دم صد خطا می بیند و بر ما نمی گیرد گذشت و دل نوازی را، عزیزم از درخت آموز که سایه از سر هیزم...

گر بشود مهر و صفایی بِورز ورنه، نه قانون تو پاید، نه مرز استاد شهریار

تازه، جهان هم قفسی بیش نیست پیر شود هر که در او بیش زیست استاد شهریار

جهان بان را از این خلقت مرادی است جهان را نیز مبدأ و معادی است استاد شهریار