ما عاشقان،‌ بهشْت تمنا نمی کنیم حیف است کز تو، ‌جز تو تمنا کند کسی استاد شهریار

به ناله، مرده نتوان زنده کردن که ناله، عیسی مریم(س) نباشد فلک با آن بلندی کی توانست که زیر بار محنت خم نباشد استاد شهریار

ای تن تو به جامه وطن نازی بِه در جامه خویش ناز و طنّازی بِه بیگانه، برای تو کفن می دوزد هشدار که خرمن وطن می سوزد استاد شهریار

برو نور خدا کن، دیده بانِ کشتیِ توفیق که کشتی ها به نور دیده بان، یابند ساحل ها استاد شهریار

گرفتم زاهدِ وقتی،‌ به حُسن خاتمت اندیش بسا کز بعد خرمن، داده بر بادند حاصل ها استاد شهریار

به عاشق چشم دل دادی، که از یاد تو غافل نیست چه مسکین، تیره بختانند، از یاد تو غافل ها استاد شهریار

بعد حافظ، دهنی خوش به غزل باز نشد عارفان، قفل ادب بر در این خانه زدند استاد شهریار

یگانه راز عروجِ مقامِ قُرب، ‌این است که از گروه عزازیل، احتزار کنید استاد شهریار

نگاه من نتواند، جمال جانان جست جمال اوست که جوینده نگاه من است استاد شهریار

به عالمی که در او دشمنی به جان بخرند عجب مدار اگر عاشقی گناه من است استاد شهریار