روز روشن، به خود از عشق تو کردم، چو شب تار به امیدی که تو هم شمع شب تار من آیی استاد شهریار

شنیدم که آشفتگان، دوست داری به کوی تو آشفته تر، خواهم آمد دلم سخت از این خشک مردم گرفته است به سوی تو با چشم تر، خواهم آمد استاد شهریار

آسیای فلکی، روز و شبش نوبت ماست که تنور مَه و مهر، از پی نان من و توست استاد شهریار

آن کو، به من بد می کند، با من نه، با خود می کند من ، تا به گوش آسمان، جوش و خروشم می رود استاد شهریار

تو فکر ذوق سفر کن، نه فکر زادسفر که پیش از آنکه مسافر شوی، به زاد رسی سواد خیمه جانان، جمال کعبه ماست سلام ما برسان، گر بر آن سواد رسی ...

می تپد دل ها به سودای طوافت ای خراسان باز، باری تو بمان، ای کعبه احرار، باقی استاد شهریار

جنگ با نفس اگر کنی، آری جفت مردان، به مردمی فردی استاد شهریار

خوش تر از نقش نگارین من ای کِلک تصور الحق انصاف توان داد، که تصویر نکردی استاد شهریار

تا جهان باقی و آیین محبت باقی است شعر حافظ همه جا ورد زبان خواهد بود حافظا چشمه اشراق تو، جاویدانی است تا ابد، آب از این چشمه روان خواهد...

هوای نفس چیز دیگر است و عاشقی دیگر تو باید این دو معنی، جان من، از هم جدا داری استاد شهریار