سوختگان حرم، لاله به کف می‌روند موی پریشان‌شان، شام غریبان کیست؟ داود نوروزی

ابر، از آن، بر سر گل های چمن، زار به گرید که خزان بیند و آشفتنِ گُل های چمنزار استاد شهریار

هر خرابه خود قصری است، یادگار صدخاقان چون مداین اش بشنو، خطبه های خاقانی استاد شهریار

به شاخ دشمنی، یک میوه شیرین نمی روید برو باغ محبت کار و کار از کشت کاران پرس استاد شهریار

با جبر روزگار، محبت کن اختیار خواهی به اختیار نشد و بخت یار، هم خوف و رجاست، وزنه میزان آدمی دل بیمناک باید و امیدوار،هم استاد شهریار

شبستانی که طوفان اش، دمید از رخنه و روزن دو صد شمع اش برافروزی، یکی روشن نخواهد شد استاد شهریار

دمیدن در گلوی شیشه، نایِ شیشه گر داند به باد و دَمْ کسی، دانای فوت و فن نخواهد شد استاد شهریار

اگر به سرِّ مشقّات انبیا برسی مقام و منزلت اولیا، توانی یافت استاد شهریار

به هر بامی پریدن، چشم عفت خیره می سازد کبوتر آشیان بازد، از این آشفته پروازی بیا این نَرد عشق آخری را ، با خدا بازیم که حسن جاودان بُردست،...

تو کز گنجینه بیرون تاختی، ترسم خزف باشی که گوهر، شاهد بازار یا برزن، نخواهد شد استاد شهریار