شهریارا، تو به شمشیر قلم، در همه آفاق به خدا مُلک دلی نیست که تسخیر نکردی استاد شهریار

فیض سعادتت، به ارادت شود نصیب چندی مرید باش، که تا مرشدی کنی استاد شهریار

اشکْ روشنگر چشم است، ولیکن نه چنان که چراغ دل افروخته خاموش کنیم از در توبه خطا پیشه، دلا عذر گناه عَرضه با شاهِ گنه بخشِ خطا پوش کنیم ...

اهل دل را نبود تفرقه ‌ای جان باز آ قصه معرفت، این است اگر گوش کنیم استاد شهریار

گفته بودی گر من افتادم ز پا، دستم بگیری خود به زیر پایم افکندی، عجب دستم گرفتی استاد شهریار

من ار چه خانه ندارم، ولیک دوست، چرا؟ به خانهِ من بی خانمان، نمی آید استاد شهریار

شباب عمر عجب با شتاب می گذرد بدین شتاب خدایا، شباب می گذرد به چشم خود، گذر عمر خویش می بینم نشسته ام لب جویی و آب می گذرد استاد شهریار

به شکر بازوان آهنین مپسند، ای صیاد که مسکین بلبلی در فصل گل، بی بال و پر ماند استاد شهریار

خبر از حاصل عمرم نشد، آوخ که گذشت این همه عمر به بی حاصلی و بی خبری منم آن مرغ گرفتار که در کنج قفس سوخت در فصل گلم، حسرت بی بال و پری ...

فلک، به عیدی امسال ما چه خواهی داد برو که از تو امید امان، نمی آید استاد شهریار