تو را به آه اسیرانِ اشک و آه انگیز تو را به خون شهیدان خاک و خون آلود! دعای خسته دلان،‌مستجاب کن، یا رب! که بر سلاله اطهار و طاهرات، درود ...

شنیده‌ام که تو کوهی به کاه، می‌بخشی چرا جهان نتوانی، به ناله‌ای بخشود؟! هماره دفتر عمرم به پیش چشمم دار! مگر به اشک توان آن سطور زشت،...

تمدن بشری، جز عذاب و لعنت نیست چه جان و جسم که کاهید و رنج و غم،‌ که فزود! نهاد بر دل اگر برگرفت بار، از دوش نداد راحت دنیا و دین و داد،...

همین امروز می‌کن، کار امروز که فردا‌ جز پی فردا نماند! اگر قرضی به گردن داری از خلق برو، باری قضا کن، تا نماند استاد شهریار

دل و دین دادن و دنیا خریدن به کار مردم دانا، نماند به جز خوف خدا و خدمت خلق برای توشه عُقبا، نماند! استاد شهریار

ای شه سوار بادیه، حال پیاده پرس تا توسن زمانه،ْ عنان می‌دهد تو را! استاد شهریار

نخست شرط «ولی»، ابتلای او، به بلاست بلا، همیشه بدو مایل است و او، متمایل! استاد شهریار

آری، به زخم تیغ و سنان، التیام هست اما، به زخم تیغ زبان، التیام نیست! استاد شهریار

نام آوران نشانه تیر حوادثند آنجا که ننگ و نام بود، بخت و کام، نیست استاد شهریار

به پای عرش سلطان السلاطین، داور اعظم نبوّت تاج بر سر، دوش بر دوش وصایت بود نگین خود، بر انگشت وصایت دید و دقت کرد همان دست یداللهی، علی(ع)...