دو جهان، بی‌خدا تو را بس نیست ور خدا بُود، حاجتِ کس نیست استاد شهریار

چیست دنیا؟ به ره‌ یکی منزل که مسافر بدو نبندد دل اهل ایمان، در این خراب آباد گو امانش به جان و مال، مباد استاد شهریار

تو که خواهی گذشتن از دنیا باری از خود گذر، برای خدا استاد شهریار

ای بشر، نوع خویش دوست بدار همه را وصله تنت اِنگار ورنه در روز حشرْ این زندان خواهدت شد، جحیمِ جاویدان استاد شهریار

آن جاودان که هر دو جهان، یک نمودِ اوست بود و نبود، هر دو نمودار بود اوست فرع وجود اوست، همه عالم وجود امّا وجود اصل، همانا وجود اوست استاد...

با نیک و بد حیاتِ خود درگیریم یک روز جوان و روز دیگر پیریم عمری که به یک نَسَق(1) رود، خسته کند ز آن روست که در تبدّل و تغییریم 1. نسق:...

اگر که خاک شدم زیر پای خلق، چه باک هزار شکر، که خارم به پای کس نخلید استاد شهریار

به جز قرآن، کتاب آسمانی چه قانونی کز آن برتر نباشد کدامین می‌پسندی نار یا نور؟ جز این دو کیفری دیگر نباشد. استاد شهریار

زمان را و مکان را وقفه ای نیست قطار عمر دائم در عبور است توقَف جز دلیل خستگی نیست تحرک، آیت هر وجود و شور است استاد شهریار

اگر افراط و تفریطی نباشد به جای خویش هر چیزی ضرور است استاد شهریار