در انتظار تو ای چشمه جهان افروز هنوز خواب شبم، خار چشم بیداری است استاد شهریار

جز تزکیه مقصدی دگر نیست تا در نگری چه در ممات است مرگی که از او هراس داریم تنها ره و روزنِ نجات است استاد شهریار

چرا بیراهه راندن مرکب عشق تو که چون انبیاء، چاوش داری استاد شهریار

ادب نقشینه دین است و اخلاق تو این نقش خدا، مخدوش داری؟ استاد شهریار

سخن تا خام و خالی از محبّت همان بهتر که لب خاموش داری استاد شهریار

بر سر این سرزمین پیوسته ابر رحمت است سایه رحمت خدایا، از سر ما برمدار یا رب این کشور همه سرسبزدار و سربلند مهر و ماهش حرز و تعویذ از گزند...

آدمی جز خدا ندارد کس داوری هم خدا تواند و بس استاد شهریار

هر که را آینه چشم جهان بین داده اند ارثی از اسکندری برده است و جامی از جَمی استاد شهریار

این همه روحِ اتّحادِ وَداد نیست جز رحمت خدای ودود استاد شهریار

روز هفتِ تیر از آن خونین ترین ایّام بود روز عاشورای قرن دومِ اسلام بود منفجر شد دارالایمانی که مهد عشق بود او علمدار جهاد دین و جَهد عشق...