تا خود البرز باشی و الوند بُگسَل از خلق و با خدا پیوند ما همه بی کسیم و او همه کس ای کس بی کسان، به دادم رس استاد شهریار

از این رو هر آن کس که بد می کند نه با کس که با نفسِ خود می کند استاد شهریار

اختلافت به چنین مَهلکه ها افکنده است متحّد باش که از مهلکه، بیرون باشی چنگ در حبل خدا زن، که کند مجموعت ورنه، با فتنه هر تفرقه مفتون باشی ...

تو خواب بودی و وقت میِ صبوح گذشت نماز نیز، قضا کن که آفتاب دمید استاد شهریار

حق ز حکمت، دری به خلق نبست که به رحمت دری دگر نگشاید استاد شهریار

از بهر خلایق، چه کنی طاعت معبود باری چون عبادت کنی از بهر خدا کن استاد شهریار

از دامن شکسته دلان، دست برمدار سر از مَلَک برآر و فَلَک زیر پا ببین مضطر که می شویم به فریاد می رسند با دلِ شکسته قرب و قبولِ دعا ببین ...

دین خدا هر که به بازی گرفت سخره و بازیچه شیطان شود استاد شهریار

هر که نَه در سایه ایمان شود عاقبت از کرده پشیمان شود استاد شهریار

سال نو شد دعای خیری کن که خدایت جزای خیر دهاد با عموم جهانیان، یا رب مقدم سال نو مبارک باد استاد شهریار