پند پدر به گوش دل آویز ای پسر وانگاه دل، مقام پیامِ سروش کن استاد شهریار

دل خودبین به جز اندیشه، نزدیکش نیست تا خدا بین نشوی، دل نشود دور اندیش استاد شهریار

ای ظلمت شب، پرده خورشید جمالت وی کوکبه صبح، جلوه دار جلالت بگذار به شب های فراق تو بنالیم باشد که ببالیم به شب های وصالت استاد شهریار

شیرین نبُود شکوه ات از بی بری ای سرو شیرین تر از آزادگی آخر چه برآری استاد شهریار

گدایی در اقلیم آزادگان بِه که در کشور سِفلگان پادشایی مرا بار پشت شکسته رواتر که از ناکسان منّت مومیایی استاد شهریار

نَشَوی غَرّه به مهمانی دنیای دَنی کین سیه سفره گلوگیر کند مهمان را استاد شهریار

برکَن از دل شجر وسوسه شیطانی تا جهنم نکنی جنّت جاویدان را استاد شهریار

تا نکاری تخم طاعت، کشتِ عزّت، ندروی سود آن عصیان که کِشتی، این زیان برداشتی! استاد شهریار

دلا بگذر از خیر دنیا، که دنیا کهن داستانی است در بی وفایی استاد شهریار

در صف پیشروان می کشد آزادگیت گر همه پیروی از مردم آزاده کنی جاده کعبه همین شارع عام و ره راست کج منه پای که بیراهه به خود جاده کنی استاد...