منم و زیر لبی زمزمه شوق، هنوز ما به دل زنده و دل زنده به این راز و نیاز استاد شهریار

مبادا از کرم گردی پشیمان که این خصلت خلاف است از کریمان کریمان از کرم نادم نگردند بِهل(گذار) خوی لئیمان با لئیمان استاد شهریار

جز کتاب آسمانی هیچ قانون، ماندنی نیست پیش از آن در هیچ مکتب، هیچ درسی خواندنی نیست استاد شهریار

خدا را با غضوبان، جز غضب نیست ولیکن رحمت آرد، با رحیمان استاد شهریار

در آن صوفی که نگذشته است از صافی، صفایی نِه تو از صافی گذر کن، کان صفا در نزد صافی هاست استاد شهریار

با عبادت می توان، هر مشکلی را کردن آسان گر بدین درمان رسیدی، مشکلی درماندنی نیست استاد شهریار

رحمت و خیر او به خواه، که او در همه عمر، خیر مردم خواست فرق نگذاشت سفره کرمش کاین امیر است یا فقیر و گداست استاد شهریار

آفرینش قصه دل بندی و دلدادگی است تا جهان باشد، به جانبازان و دلبندان سلام استاد شهریار

شهید عشق، که با زیب و زیور خون خفت به زیّ و زیور خون هم به حشر برخیزد استاد شهریار

برای خواندن یک داستان که افسانه است چه کودکانه سر و دست یکدیگر شکنند ولی «کتاب خدا» را که رمزِ راه نجات در آن نهفته خدا؛ به یک نظر نمی فکنند ...