اگر به کفر بماند حکومتی به جهان یقین بدان که به جور و ستم نخواهد ماند استاد شهریار

نه سزایِ اشگ و وضوی من، نه جزای جام و سبوی من همه حسرتم که به روی من نظری به چشم رضا کنی نه مگر کرامت کیمیا، به نگاه گوشه چشم توست نظری...

به چه حرمتی، به چه حجّتی، رسدت دعا به اجابتی که ز دل شکسته، به حاجتی، نرسیده ای که روا کنی استاد شهریار

فرمان‌بر شیطان تن، گر خواهی ام، معذور دار من در قلوب عاشقان، فرمان روایی می کنم استاد شهریار

همّتم، رضوانِ اکبر، چشم دارد از کریم کی چون درویشان قناعت با کرامت می کنم تاج فقر و خاکساری و آنچه دارم فیض اوست پاس نعمت را، سپاسِ حقّ نعمت...

با طواف و نیایش ذرّات همه آفاق، غرق حیرت اوست از همه انس و جن و روح و مَلَک آدمی، شاهکار خلقت اوست استاد شهریار

ای مدّعی خدا را، این دادگاه حشر است دست و زبان مجرم، خود می دهد گواهی آن زلزله عظیم و آن صیحه ناگهانی است تا توبه در نبسته، بازآ به عذرخواهی ...

به پای علم یقین هم اگر رسد، شکّاک بعید نیست که احساس شکّ و ریب کند استاد شهریار

گر هست صفایی، همه عالم وطن ماست وَر زان که صفا نیست، چه حاجت وطنی را استاد شهریار

گر کِسوت علایق کندی و بستی احرام لبیکِ کعبه گفتی، بُت های خود شکستی استاد شهریار