برو عیادت معلولِ جان فشانِ جهاد که پر فشانده ملائک، به پای ایمانش استاد شهریار

در استقامت راه خدا، مکن تردید که بیخ کفر به تردید، باز می گردد استاد شهریار

با دشمن سفله در نیافتی دشمن هم اگر کریم، بهتر استاد شهریار

خدا را بگیر و رها کن، همه که جز این، به دردت دوا هیچ نیست کمال همه فضل و فن، دانشی است که دانی به غیر از خدا، هیچ نیست استاد شهریار

صعود تو آدمی، تا خط «خیر البشر» سقوط تو نیز هم، تا حدِ «شرّ الدَّواب»(1) 1. شرالدّواب: شر حیوانات، چهار پایان استاد شهریار

آن که به تو، درس قرآن می دهد با تو دارد جاودان، جان می دهد ما جهان جاودان خواهیم و بس خواه باشد زودرس، یا دیررس استاد شهریار

افراط کنی به نیک بینی نیکان و بدان، شریک بینی استاد شهریار

می توان در سایه آموختن گنج عشقِ جاودان اندوختن استاد شهریار

تو در خود بکش نیّت دشمنی که یا بی زهر دشمنی، ایمنی اگر خیر با دشمنان خواستی تو شرّ خود از دوستان، کاستی استاد شهریار

وز «سوادآموز» ما هم یاد باد کو به ما، خواندن نوشتن یاد داد از پدر گر قالب تن یافتیم از معلم، جان روشن یافتیم استاد شهریار