زین شعبده‌ها که چرخ مینا دارد گردیدن رنگ ما، چمن‌ها دارد گه طفلی و گه شباب گاهی پیری بازیگری عمر تماشا دارد عبدالقادربیدل دهلوی

به غربال بصیرت پاک گردان دانه خود را که هر تخمی که کاری، یک به یک خواهد دمید آنجا صائب تبریزی

رواجی نیست در محشر عبادات ریایی را به سیم قلب نتوان ماه کنعان را خرید آنجا صائب تبریزی

اگر اینجا گشایی عقده‌ای از کار محتاجان درِ جنت به رویت باز گردد بی‌کلید آنجا صائب تبریزی

بهشت را چه کنی، مگذر از مقام رضا که زهر چشم گواراست همچو قند آنجا صائب تبریزی

نسازی تا به خون چون لاله اینجا چهره را رنگین ز جوی شیر نتوان کاسه‌ها بر سر کشید آنجا صائب تبریزی

وحشت آباد جهان را منزلی در کار نیست آشیان آماده در کنج قفس کردن چرا صائب تبریزی

به ثبات نقش هستی چه نهیم دل ز غفلت؟ که سخن نگار قدرت به زمین نوشت ما را صائب تبریزی

راستی روشنگر دل می‌شود آخر، که صدق رو سفید آورد بیرون از شبستان صبح را صائب تبریزی

قطره شد سیلاب و واصل شد به دریای محیط تا به کی باشند این بی‌حاصلان از هم جدا گر دوبی‌نسبت به هم صد سال باشند آشنا می‌کند بی‌نسبتی در یکزمان...