در وادی عشق اگر دویدن باشد بر جاده غیر خط کشیدن باشد ما و سفری که همچو خط پرگار هر جا برسی به خود رسیدن باشد عبدالقادربیدل دهلوی

دل‌ها از هر که شاد و خندان باشد بی‌شک مقبول فضل یزدان باشد مردود ابد شناس ملعونی را کز وی خلق خدا هراسان باشد عبدالقادربیدل دهلوی

در جمع جهول رهنمایی نرسد کز شور طبایع به بلایی نرسد رنج اصلاح جنگ کوران نبری تا چشم تو را سر عصایی نرسد عبدالقادربیدل دهلوی

دل بی‌خبر از غنا نگردد چه کند خاک در هر سرا نگردد چه کند عالم ز فضولی کرم لبریز است این کم همت، گدا نگردد چه کند عبدالقادربیدل دهلوی

در هر راهی که مقتدا می‌ایستد پیرو بی‌اختیار وا می‌ایستد سیلاب به هر کجا سرش خورد به سنگ هر موج که باشد به قفا می‌ایستد عبدالقادربیدل دهلوی

در هر کارت سعی وسط می‌باید تا با هم قدرت و عمل جمع آید بی‌حسی محض است غرور افراط ناخن چو بلند شد گره نگشاید عبدالقادربیدل دهلوی

دل را چه امید دام تسکین گردد تا تلخی انتظار شیرین گردد در حسرت عمر رفته زحمت نبری این نیست چمن که باز رنگین گردد عبدالقادربیدل دهلوی

دل شوری نیست کز جنون پرهیزد وز خاک شدن به ساز صبر آمیزد این فتنه سپندی است که در آتش هم هر چند ز پا نشانی‌اش برخیزد عبدالقادربیدل دهلوی

دلبر هر چند دشت و در پیما بود «بی‌دل» تو مپندار ز ما تنها بود من سایه آن سرو خرامان بودم هر جا قدمش بود سرم آنجا بود عبدالقادربیدل دهلوی

در خلد برین رسول اکرم فرمود حمد است و ثنا زبان اصحاب خلود هرگه سخن اهل جهنم شنوی یکسر فحش و غریو و سب خواهد بود عبدالقادربیدل دهلوی