هر دم چو تاک بارِ درختی نمی‌شویم چون سرو بسته‌ایم به دل بار خویش را صائب تبریزی

ز خشکی، خرده‌ای کر تنگدستان در گره بستی عرق خواهد شد و بر چهره‌ات خواهد دوید آنجا صائب تبریزی

کسی کز سایه‌اش اینجا نیاسود آتشین مغزی کجا در سایه طوبی تواند واکشید آنجا؟ صائب تبریزی

شد نفس بدگهر ز مدارا گزنده‌تر ز احسان نمی‌شود سگ دیوانه آشنا صائب تبریزی

حلقه ذکر خدا گردد لب خاموش تو گر شود توفیق از مردم فراموشی تو را صائب تبریزی

میزان عدل میل به یک سو نمی‌کند عارف بود به کعبه و بتخانه آشنا صائب تبریزی

چو خود را یافتی، در توست هر مطلب که می‌جوئی به خود هرکس رسید اینجا، به آسانی رسید آنجا صائب تبریزی

نقش کسی درست نشیند که چون نگین باشد در این بساط به یک خانه آشنا صائب تبریزی

تا دل ز شوق، آب نگردد نمی‌شود زین نُه صدف به گوهر یکدانه آشنا صائب تبریزی

جز غصه کسی ز خوان افلاک نخورد چون صبح به غیر از جگر چاک نخورد تیری که به خانه کمان شد مهمان جز باد نپیمود به جز خاک نخورد عبدالقادربیدل...