بر چرخ سست عهد منه دل ز سادگی طاق شکسته نیست سزاوار شیشه را صائب تبریزی

ز چرخ شیشه و از آفتاب ساغر کن به طاق نسیان بگذار جام و مینا را فساد روی زمین از شراب می‌زاید کدام دیو که در شیشه نیست صهبا را؟ صائب تبریزی

چون سبو تا هست نم از زندگی در پیکرت دستگیری کن می آشامان عاشق باده را صائب تبریزی

به زور عقل توان خشم را فرو خوردن ز سحر نیست محابا عصای موسی را صائب تبریزی

گر دل خود زنده‌خواهی خاکساری پیشه کن به ز خاکستر لباسی نیست آتشپاره را صائب تبریزی

در ساز با خزان حوادث که همچو سرو بار دل است میوه بهار همیشه را صائب تبریزی

این سخن را سرو می‌گوید به آواز بلند جامه از پیکر بروید مردم آزاده را صائب تبریزی

حال دلها ز دیده‌ها پیداست دیده‌ها روزن است دلها را صائب تبریزی

مبین زنهار اسباب تعلق را به چشم کم که سوزن لنگر پرواز می‌گردد مسیحا را صائب تبریزی

به مقدار تمنا آه افسوس از جگر خیزد به قدر خس شرار از آتش سوزان شود پیدا صائب تبریزی