شاهان که ز خود سری جهان تسخیرند در دخل امور حق خلل تدبیرند این بیکاران غره جاه و حشم انگشت زیاد پنجه تقدیرند عبدالقادربیدل دهلوی

صد بست و گشاد با هم آمیخته‌اند تا رنگ بنای این جهان ریخته‌اند دل تنگ مباشید که مانند هلال پیش هر در، کلیدی آویخته‌اند عبدالقادربیدل دهلوی

صد شکر که غیبم به شهود انجامید سامان خیالم به نمود انجامید یعنی اسرار باطنم ظاهر شد کار عدم آخر به وجود انجامید عبدالقادربیدل دهلوی

صد قطره و موج محو توفان گردد کز دریا گوهری نمایان گردد فطرت عمری کند تک و تاز هوس تا نقش ادب بندد و انسان گردد عبدالقادربیدل دهلوی

اگر نه مدّ بسم الله بودی تاج عنوان‌ها نگشتی تا قیامت نو، خط شیرازه دیوان‌ها صائب تبریزی

طبعی که مزاج کینه‌خواهی دارد در کسب حیا نیز تباهی دارد چون سنگ که قیر جوشد از بنیادش هر چند عرق کند سیاهی دارد عبدالقادربیدل دهلوی

لقمه‌های پاک، دندان را کند انجم فروغ می‌شود از نداه خورشید، زرین آسیا صائب تبریزی

بپوش از خودنمایی چشم اگر آسوده خواهی که زیر پاست آتش‌های عالم خودنمایی را صائب تبریزی

چشم پوشیدن از جهان خراب چشم واکردن است دلها را صائب تبریزی

نه تنها کعبه صحرائی است، دارد کعبه دل هم به گرد خویشتن از وسعت مشرب بیابان‌ها صائب تبریزی