من که در صحرای خودکامی سراسر می‌روم چون توانم جمع کردن این دل صد پاره را؟ صائب تبریزی

فارغ از وسواس شیطان است دل‌های سیاه نیست شب‌های بهاران رونقی افسانه را صائب تبریزی

بلبل نمی‌شود به قفس از چمن جدا فانوس شمع را نکند ز انجمن جدا هشدار کز خراش دل سنگ خاره شد آخر به تیغ کوه، سر کوهکن جدا صائب تبریزی

اظهار فقر پیش فرومایگان مکن پوشیده‌دار گوهر شهوار خویش را صائب تبریزی

تا کی از تردامنی در پرده باشی چون حباب می‌توان کردن به آهی پاک راه خویش را صائب تبریزی

از خس و خاشاک بگذر گرد گلها طوف کنچ تا چو زنبور عسل پر شهد سازی خانه را صائب تبریزی

یک جهت شو در طریق حق که نتواند گرفت هر دو عالم پیش راهت، همت مردانه را صائب تبریزی

لازم پیری است صائب برگریزان حواس منع نتوان کرد از ریزش خزان خویش را صائب تبریزی

بر زر کامل عیار آتش گلستان می‌شود فرصتی تا هست کامل کن عیار خویش را صائب تبریزی

در زیر بار منّت پرتو نمی‌رویم دانسته‌ایم قدر شب تار خویش را صائب تبریزی