خاکساری رخ دشمن به زمین می‌مالد آسمان عاجز هر خاک‌نشین است اینجا صائب تبریزی

از سفر کردن ظاهر، نشود کار تمام هرکه درخویش سفر کرد تمام است اینجا صائب تبریزی

کلید گنج شو، نه قفلِ در، ارباب حاجت را که ماری می‌شود هر چین که داری بر جبین اینجا صائب تبریزی

نیست در دامن صحرای جنون موج سراب دست بر هرچه زنی رشته جان است اینجا تازه و چون گل از آغوش کفن خواهد ساخت هرکه امروز ز خونین جگران است اینجا ...

ناز دولت نکشند اهل قناعت صائب کمر و تاج کم از موج و حباب است اینجا صائب تبریزی

صحبت پیر خرابات بهار طرب است نفس سوختگان سرو جوان است اینجا صائب تبریزی

می‌شود دشمن سرکش به تحمل مغلوب خاک در کشتن آتش به از آب است اینجا صائب تبریزی

نیست ممکن آشنایان را ز هم کردن جدا می‌کند بیگانگان را آسمان از هم جدا صائب تبریزی

تا چو زنبور عسل در چشم هم شیرین شوند به که باشد خانه‌های دوستان از هم جدا صائب تبریزی

کم نگردد آنچه می‌آید به خون دل به دست نیست از دامان دریا پنجه مرجان جدا صائب تبریزی