شعله نیلوفری در محفل قدس است باب دور کن اینجا ز خود دود شرار خویش را صائب تبریزی

عمر چون باد بهاری دامن افشان می‌رود در میان خار و خس چون گل نخندیدن چرا صائب تبریزی

دست دعا بود سپر ناوک قضا در کارِ خیر صرف کن اقبال خویش را صائب تبریزی

با تهیدستی، زفیض سیر چشمی چون حباب خالی از دریا برون آرم ایاغ خویش را صائب تبریزی

غافل مشو ز حق به امید قبول خلق یوسف به سیم قلب فروشد کسی چرا صائب تبریزی

چون دادنی است روز قیامت حساب خود امروز خود حساب نباشد کسی چرا؟ صائب تبریزی

چون دامن وصال به کوشش گرفته‌اند چندان که ممکن است نکوشد کسی چرا صائب تبریزی

با سینه‌ای ز حرف لبالب درین بساط خاموش چون کتاب نباشد کسی چرا؟ صائب تبریزی

فارغ از گردش چرخند ز خود بیخبران موج شمشیر حوادث رگ‌خواب است اینجا صائب تبریزی

تنگ چشمان را وصال رزق می‌آرد به چرخ دانه چون نبود، گذارد سر بر بالین آسیا صائب تبریزی