به استغنای مجنون حسن لیلی برنمی‌آید که ناز نازنینان است در سر بی‌نیازی را صائب تبریزی

کجروی بال و پر سیر است بدکردار را راستی سنگِ ره رفتار باشد مار را رشته‌ها همتاب چون شد، زود می‌گردد یکی با میان اوست پیوند دگر زنار را صائب...

گرانی می‌کند برگوشه گیران پرتو منّت نگه‌ دارد خدا از چشم روزن خانه ما را صائب تبریزی

گرانی می‌کند بر گوشه‌گیران پرتو منّت نگه دارد خدا از چشم روزن خانه ما را صائب تبریزی

نمی‌باشد ز بی‌برگی چراغی خانه ما را ز چشم جغد باشد روشنی ویرانه ما را گرانی می‌کند بر گوشه‌گیران پرتو منّت نگه دارد خدا از چشم روزن خانه...

ما چون گهر حصاری در روی سخت خویشیم از خشکسالی غم نیست آب زلال ما را صائب تبریزی

آن‌کس کهداد ما را ز آغاز آنچه بایست هم می‌کند در آخر فکر مآل ما را صائب تبریزی

تا به کی در ته زنگار بود خنجر ما چند باشد چو زره زیر قبا جوهر ما لاله با دامن صحرای قیامت چه کند فارغ از داغ بود سینه غم‌پرور ما صائب تبریزی

چون آفتاب از نفس گرم عمرهاست صائب دویده است در آفاق نام ما صائب تبریزی

خامی و پختگیّ و دگرف سوختن بود ما سوختیم و پخته نگردید خام ما صائب تبریزی