زدعوی بسته گردد چون زبان، معنی شود گویا به گفتار آورد خاموشی مریم مسیحا را صائب تبریزی

نمی‌گردد کف بی‌مغز مانع سیر دریا را سفیدی جامه احرام باشد دیده ما را صائب تبریزی

مشو غافل ز حال خاکساران در توانایی به ساحل بازگشتی هست در جلوه دریا را صائب تبریزی

حساب خود اینجا کن، آسوده دل شو میفکن به روز جزا کار خود را صائب تبریزی

حساب سال و ماه از دشت پیمایان چه می‌پرسی؟ چه داند سیل بی‌پروا، شمار ریگ صحرا را؟ صائب تبریزی

شعر ز ارباب تجرّد نیست بر دل بار عالم را سبکروحی فزون از حمل عیسی گشت مریم را صائب تبریزی

در آن دل سر است بزرگی که نیست فکر بزرگی در آن است تماشا که نیست راه تماشا صائب تبریزی

افتادگی برآورد از خاک دانه را گردنکشی به خاک نشاند نشانه را صائب تبریزی

اشک از دل زبانِ نصیحت کشیده‌دار ضایع مکن به اسب حرون تازیانه را صائب تبریزی

از کار می‌روند به یکبار عاشقان موسم یکی است قافله‌های حجاز را در آتشند سوختگان تا بریده‌اند بر قد شمع جامه سوز و گذار را صائب تبریزی