بار شریعت است که چنبر کند چو چرخ در یک دو هفته قامت رعنای مرد را صائب تبریزی

آب را استادگی آیینه روشن کند صاف می‌سازد تحمل، طبع بر هم خورده را صائب تبریزی

می‌کند باد مخالف شورِ دریا را زیاد کی نصیحت می‌دهد تسکین، دل آزرده را؟ صائب تبریزی

نفس را بدخو به ناز و نعمت دنیا مکن آب و نان سیر، کاهل می‌کند مزدور را صائب تبریزی

سر آزاده به اسباب نمی‌پردازد موی ژولیده بود بالش پر مجنون را صائب تبریزی

گر به ظاهر به نظم چشم غزالان دارد هست در پرده تماشای دگر مجنون را صائب تبریزی

خمار دُردنوشان را می‌ناصاف می‌یابد توان در خاکساری یافت ذوق خاکبازی را صائب تبریزی

به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پرخون را که ناز خیمه لیلی است در سر داغ مجنون را صائب تبریزی

تو گر هموار باشی آسمان هموار می‌گردد که از سیلاب در خاطر غباری نیست هامون را صائب تبریزی

ز اسرار حقیقت بهره‌ور کن عشقبازی را به طفلان واگذار این ابجد عشق مجازی را صائب تبریزی