اهل غیرت را نباشد چشم بر دست کسی آب چون دندان ز خود بیرون دهد این آسیا صائب تبریزی

زندگانی با خسیسان می‌کند دل را سیاه آب حیوان را سبیل خار و خس کردن چرا صائب تبریزی

سعی در رزق کسان، دل را منور می‌کند کم بود دلهای شب بی‌شمع بالین آسیا صائب تبریزی

گرچه بالاتر نباشد از سیاهی هیچ رنگ موی ما را کرد از گردش سفید این آسیا صائب تبریزی

دوستی و دشمنی با چرخ می‌بخشد اثر می‌دهد پس هرچه بردی، جوبه‌جو این آسیا صائب تبریزی

صبر را عاجز کند دردی که بیش از طاقت است می‌کند سررشته گم از آب زورین آسیا صائب تبریزی

علم لشکر ما از سر جان خاستن است زهره کیست که گردد طرف لشکر ما صائب تبریزی

گریه بر حال کسان بیشتر از خود داریم بر مراد دگران سیر کند اختر ما صائب تبریزی

هرچه رفت از کف، به دست‌آوردن او مشکل است چون کند گردآوری گل، غارت برده را صائب تبریزی

به شاهراه توکل بود سفر ما را یکی است سبحه و زنار بر کمر ما را گذشته است ز سر آب هرکجا هستیم غم کنار و میان نیست چون گهر ما را صائب تبریزی