نگردد خجل از محک سیم خالص مصفا کن از رزق، کردار خود را صائب تبریزی

تو آن روز صائب ز ارباب حالی که سازی چو گفتار، کردار خود را صائب تبریزی

هرچه ماند از تو برجا، حاصلش باشد دریغ چند خواهی جمع کرد این مایه افسوس را صائب تبریزی

ظلم می‌سازد زبان عیبجویان را دراز عدل مهر خامشی بر لب زند جاسوس را صائب تبریزی

دیده شبنم که در پیراهن گل محرم است حلقه بیرون در باشد گلستان تو را صائب تبریزی

صائب به آرزوی دل خود نمی‌رسی تا پاک از آرزو نکنی لوح سینه را صائب تبریزی

قدر من این‌بس که چون ابربهار از آب چشم تازه دارم خار دیوار گلستان تو را صائب تبریزی

چو گرداب آن‌که دارد سیر در ملکوت وجود خود کمند وحدت خود می‌شمارد موج دریا را صائب تبریزی

تو ز کودکی مقیّد شده‌ای به خاکبازی نبود به چشم حق‌بین حرم و کنشت ما را صائب تبریزی

نامه ماست نهانخانه اسرار ازل ظلم بر خویش کند هرکه نخواند ما را عشق ما را ز دل و دی و خرد دور انداخت تا به آن قافله دیگر که رساند ما را صائب...