چو چيزى ز دنيا برفتت ز دست مخور غم كه بهتر از آن نيز هست‏ به نيكى نمى‏باش منّت گذار چو، بايد تو را باشد احسان شعار

اگر خوب باشد كسى را سرشت چنان تخم پاكى كه دهقان بكشت بود ظاهرش خوب و باطن نكوى‏ تو بد از حضور و غيابش مجوى‏

عمل را نكو كن چو گفتى نكوى گرت نيست كردار، كمتر بگوى‏ چو گفتار و كردار يكسان بود تو را مايه فخر و رجحان بود

چو خواهى كه حسنت شود جلوه‏گر بزرگت شمارند، اهل نظر به چشم بزرگى تو منگر بدان‏ كه مدح تو گويند ديگر كسان‏

رسيدى چو بر غايت آرزو به دولت، به ثروت، هم از آبرو ز مرگ مفاجات انديشه كن‏ برو خدمت خلق را پيشه كن‏

چو بر بنده‏اى خواهد ايزد صلاح به پيمودن راه خير و فلاح به خوردن، به خفتن، به گفتار هم كند ملهم او را به مقدار كم‏

تو مى‏كوش پيوسته در كار خود حذر كن ز سردى بازار خود در بذل و انصاف بر خود مبند نه گنجور كس باش، نى آزمند

چو بيم زيان باشد از راستى چو سودى بود در كژ و كاستى از آن سود بهتر بود آن زيان‏ برو راستى پيشه كن اى جوان‏

چو خواهى سلامت تو خاموش باش به دانش پژوهى همه گوش باش‏ زبان را ز بيهوده گفتن ببند نكوهش نخواهى شد اى هوشمند

شود عيب پوشى اگر پيشه‏ات نباشد بد، از فكر و انديشه‏ات خداى جهان عيب پوشت بود بدين پند اگر گوش هوشت بود