گفتم شکرت به خلق کیهان گویم چون تنهایم همی به یزدان گویم تا جان دارم شکر تو از جان گویم تا بازپسین نفس همه آن گویم

جز در غم عشق تو سفر می نکنم جز بر سر کهسار گذر می نکنم در عشق تو جز به جان خطر می نکنم گر من زاغم چرا حذر می نکنم

من به الم ای صنم گرفتار نیم ور می باشم به رنج و پندار نیم یارست مرا غم تو بی یار نیم جان می کنم از هجر تو بیکار نیم

گر تیز به روی خوب تو درنگرم ترسم که ز دست خصم تو جان نبرم در عشق دم شیر عرین می سپرم در جمله نگه کن که چه دیوانه سرم

هر یک چندی به قلعه ای آرندم اندر سمجی کنند و بسپارندم شیرم که به دشت و بیشه نگذارندم پیلم که به زنجیر گران دارندم

وصف لب رنگین تو از دل جویم در آرزوی زلف تو سنبل بویم تا پر خون شد ز دیده چون گل رویم وصف تو همه روز به بلبل گویم

چون از گل روی تو بهاری رسدم از درگه هجر تو سواری رسدم در وصل تو چون دست نگاری رسدم در دیده ز غمزه تو خاری رسدم

تا چنگ به مهر آن دلارام زدم هر دم که زدم همه به ناکام زدم بر درگه عشق تو کنون نامزدم اینک علم وفات بر بام زدم

بر آتش اگر بی تو نخفتم خفتم با انده اگر بی تو نجفتم جفتم صبری که ز دل همی نرفتم رفتم این که همه هر چه می نگفتم گفتم

کوهی که بر او بلا ببارند منم تیغی که به دست غم سپارند منم شیری که برون نمی گذارند منم خواری که نکو نگاه دارند منم