جان هر ساعت ز کار زاری دهدم هر روز زمانه بیش کاری دهدم از بخت گلی خواهم و خاری دهدم باشد روزی که روزگاری دهدم

من دوش که از هجر تو در تاب شدم جان تو که گر چو شمع در خواب شدم از دیده و دل در آتش و آب شدم بر جام چو بر آینه سیماب شدم

تا کی غم یار و درد فرزند کشم بیمار فراق خویش و پیوند کشم تا چشم گشاده ام همی بند کشم ای چرخ فلک محنت تو چند کشم

هر روز همی فلک به تیری زندم پیراهن در سیاه قیری زندم وین بخت همی همچو اسیری زندم از وی سپری خواهم تیری زندم

گفتم که تو بی وفایی ای نامردم من مردم و تو کجایی ای نامردم خس دوست چو کهربایی ای نامردم زان با چو منی نپایی ای نامردم

ای فاخته دل چو من به رویت نگرم زیبایی طاوس به بازی شمرم با خنده کبک چون درایی ز درم دل همچو کبوتری بپرد ز برم

بر بسته شد از بستن ماتم دستم امروز نگویند که من خود هستم از بیم و امید شادی و غم رستم برداشتم از جهان دل و بنشستم

سروی خواهم ز چرخ داری زندم گر گویم کاین مراست آری زندم خواهم که گلی چینم خاری زندم از آهن مار کرده باری زندم

ای طبع بده ور ندهی بستانم آن مایه که گرد کرده ای من دانم ای آتش اندیشه چو من درمانم اندر تو زنم گر نبری فرمانم

ای غمزه تو کشفته بنیاد دلم کم زادی و مهر تست همزاد دلم از تو به فلک رسیده فریاد دلم بیچاره دلم گر نکنی یاد دلم