نه هر آهوی دشت آهوی چین است نه هر گاوی که بینی عنبرین است نه هر یاری وفادار است، فایز وفا در خطه ارمن زمین است

هر آن کس عاشق‌ست از دور پیداست لبش خشک و دو چشمش مست و شیداست بود فایز مثال روزه‌داران اگر تیرش زنی خونش نه پیداست

اگر در عهد، ابروت منکر ماست ولی تصدیق تو آن چشم شهلاست لب و دندان و زلف و خال، فایز مرا زین چار شاهد قطع دعواست

نه هر رخشنده کوکب آفتابست نه هر پیغمبری صاحب کتابست نه هر شیرین شود معشوقه، فایز نه هر آب روان بینی گلابست

نگارا شربت از لبهات بفرست گلاب از گوشه چشمات بفرست برای توتیای چشم فایز کف دستی ز خاک پات بفرست

اگر دوران دهد بر بادم ای دوست وگر هجران کند بنیادم ای دوست مکن باور که فایز چشم و زلفش رود از خاطر و از یادم ای دوست

رخت تا در نظر می‌آرم ای دوست خودم را زنده می‌پندارم ای دوست ولی چون تو برفتی یار فایز بگو این دل به کی بسپارم ای دوست

دل آگه چه محتاج برید است؟ چه حاجتمند پیغام و نوید است؟ خبر از حال فایز یار دارد چه لازم دیگرش گفت و شنید است؟

مرا این زندگی از بوی یار است وگرنه جان بدین پیکر چه کارست؟ کنون که هست فایز زنده ز آنست دو چشم و دل به راه انتظار است

دلا امشب نه وقت قال و قیل است نه هنگام حکایات طویل است ببین فایز! قوافل در قوافل به هر جانب صدای الرحیل است