گفتم که به پایان رسد این درد و عنا دستی بزند به شادمانی دل ما دل گفت کدام صبر ما را و چه کام ور غم سختست شادکامی ز کجا

كوه و دریا و درختان همه در تسبیح اند حیف باشد كه تو در خوابی و نرگس بیدار تا كی آخر چو بنفشه سر غفلت در پیش یا كه داند كه برآرد گل صد برگ...

آفرینش همه تنبیه خداوند دل است هر كه فكرت نكند نقش بود بر دیوار این همه نقش ازل بر در و دیوار وجود نه همه مُسْتمعی فهم كند این اسرار

مشو چو وقت که یک لحظه پایدار نماند مشو چو دهر، که یک عهد پایدار نکرد پروین اعتصامی

سپهر پیر بسی رشته محبت و انس گرفت و بست به هم، لیک استوار نکرد پروین اعتصامی

به تیهِ فقر از آن روی گشت، دل حیران که هیچ گه شتر آز را مهار نکرد پروین اعتصامی

سفینه‌ای که در آن فتنه بود کشتیبان برفت روز و شب و ره سوی کنار نکرد پروین اعتصامی

برو ز مورچه آموز بردباری و سعی که کار کرد و شکایت ز روزگار نکرد پروین اعتصامی

ز خواب جهل، بس امسال‌ها که پار شدند خوش آن که بیهده امسال خویش پار نکرد روا مدار پس از مدت تو گفته شود که دیر ماند فلانی و هیچ کار نکرد ...

کسی ز طعنه پیکان روزگار رهید که گاه حمله او، سستی آشکار نکرد پروین اعتصامی