مباف جامه روی و ریا که جز ابلیس کس این دو رشته پوسیده پود و تار نکرد پروین اعتصامی

چو زر گردید اندر خانه بسیار گهی دزد از در آید گه ز دیوار پروین اعتصامی

به چهره‌ها منگر، خاطر شکسته بسی‌ست عروس دهر چو شیرین، و خلق فرهادند پروین اعتصامی

عشق آن است که در دل گنجد سخن است آنکه همی بر دهن است پروین اعتصامی

هزار مرتبه گفتم که خانه صیاد مکان ایمنی و خانه برگزیدن نیست پروین اعتصامی

دام تأدیب است دام روزگار هر که شد صیاد، آخر شد شکار پروین اعتصامی

گرچه در نیرنگ‌سازی داشت دست بند نیرنگ قضایش دست بست پروین اعتصامی

دیگر ای گندم‌نمای جوفروش با ردای عجب عیب خود مپوش دیده‌های عقل گر بینا شوند خودفروشان زودتر رسوا شوند پروین اعتصامی

اگر پی هوس و آز خویش می‌گشتم کنون نبود مرا دیده جای گردیدن پروین اعتصامی

نگاهبانی ملک تن است پیشه چشم چنان که رسم و ره پاست ره نوردیدن پروین اعتصامی