بر دامنِ او گردِ مدارا ننشست سقا، نَفَسی ز کارِ خود وا ننشست هر چند قلم شد عَلَمِ بازوی او با دستِ بریده، باز از پا ننشست

مردی که به جست وجوی دریا می رفت با شِکوه به گفت وگوی دریا می رفت هنگامِ نزولِ اشک از دیده مشک دیدند که آبروی دریا می رفت

ای تشنه لبی که آب، شرمنده توست تا صبحِ جزا، سحاب، شرمنده توست در اوجِ عطش، گذشتی از آبِ فرات و الله که انتخاب، شرمنده توست

او غربتِ آفتاب را حس می کرد در حادثه، التهاب را حس می کرد بی تابیِ کودکانش آتش می زد وقتی خُنکای آب را حس می کرد

ای ساقی سرمست ز پا افتاده! دنبالِ لبت، آبِ بقا افتاده دست و علم و مشک، سه حرفِ عشق است افسوس، ز هم، این سه جدا افتاده!

ای آنکه قمر جلوه گر از رخسارت شمشیر رمق گرفته از پیکارت سقای فتوّتی تو ای کوثر عشق! آن مشک وفا چکیده از ایثارت

بسیار گریست تا کی بی تاب شد آب خون ریخت ز دیدگان خوناب شد آب از شدت تشنه کامی ات ای سقّا آن روز ز شرم روی تو آب شد آب

تاسوعا، میدان امتحان و سنجش است، روزی که باورها به بوته آزمایش گذاشته شد و شیعیان واقعی وفاداری خویش را به اثبات رساندند.

تاسوعا، آغاز عطشناک نهضت حسینی است و خط سرخ عاشورا با واژه های تاسوعا به حقیقت پیوست.

از علقمه آمدی بگو یاس کجاست گلواژه عشق و شور و احساس کجاست دستت به کمر گرفته ای لب بگشا بابا تو بگو! عمویم عباس کجاست؟