بس که جان سوز است آه وناله آن شاه دین شعله بر جان مى ‏زند دل را پریشان مى ‏کند گاه مى‏ پیچد ز درد و گاه مى ‏نالد ز غم گاهى اظهار عطش با قلب...

در میان حجره در بسته آن آیات حق راز دل با کردگار خویش عنوان مى‏ کند آن امام نهمین مى‏ نالد از سوز عطش لیک یاد از غربت شاه شهیدان مى ‏کند ...

العطش گفتی و قلب همه را سوزاندی فرد تشنه عملا سوز صدایی دارد مثل جدت به تو هم آب ندادند، غریب! روضه ات بوی خوش کرببلایی دارد شهادت امام جواد...

صاحب جود و سخا و کرمی آقا جان کاظمینت به خدا حال و هوایی دارد از غم غربت تو چشم پر از نم داریم هر که مجنون تو شد اشک و بکایی دارد  شهادت...

میان حجره در بسته بر او     ز آهش، لـرزه  بر عرش برین است غبار غم نشسته بر رخ ماه     گه قتل شه دنیا و دین است شهادت امام جواد علیه السلام...

شد از زهر جفا و کینه مسموم      جهان از ماتمش با غم قــرین است به هنگام شباب، از کید دشمن      خزان، گلزار سلطان مبین است شهادت امام جواد...

یارب از کینه همسر جگرم می سوزد من از این یار ستمگر جگرم می سوزد دیده پراشک لبم خشک و رخم برروی خاک سینه ام گشته پر آذر جگرم می سوزد شهادت...

به جان سبط خیرالمرسلین زد آن چنان آتش که از داغش به رضوان جان ختم الانبیا سوزد نترسید از خدا و پیکرش را روى بام افکند چنان کز بهر آن مولا...

شهید از کینه همسر چو شد آن نوگل زهرا به جنّت زین غم عظما دل خیرالنّسا سوزد چو دید از او به جز خوبى؟ که آخر کرد مسمومش دل اهل ستم بر حال مظلومان...

نه تنها این دل ما بر جواد ابن رضا سوزد که بر احوال او جان تمام ماسوا سوزد از آن آتش که زد زهر ستم بر جان آن مولا فلک نالد ملک گرید زمین لرزد...