رو به خاک راه او بنهاده ام خاک آن راهم به راه افتاده ام گر بگوید جان بده بدهم روان بندهٔ فرمان منتظر استاده ام

در سراپردهٔ میخانه مقامی دارم پیش رندان جهان منصب و نامی دارم گرچه در صومعه پیرمغان پیر شدم در خرابات مغان جای تمامی دارم

رندیکه حریف ماست مائیم جز ما دگری کجاست مائیم جامیم و شراب و درد صافیم دردی که هم او دواست مائیم

بگذر ز وجود وز عدم هم بگذر ز حدوث وز قدم هم این جمله هویت است دریاب اسم و صفتست جام و جم هم

آن گنج که مخفی بود از عالم و از آدم پیدا شده است بر من ، من محرم آن گنجم گنجی که نمی گنجد در مخزن موجودات در کنج دلم گنجید ، در کون کجا گنجم

یک عین به اختلاف اعیان بنموده جمال ای عزیزان در هر عینی نموده حسنی از عین جمال خود به اعیان

پیش از وجود آدم بودیم با تو همدم در خلوت یگانه بنشسته هر دو با هم اندر ظهور غیران گشتیم ور نه عینیم بشنو ز نعمت‌اللّه قول خدای فافهم

بگذر ز وجود و از عدم هم بگذار حدوث را قدم هم این جمله هویت است دریاب اسم و صفت است و جام جم هم

ما گدای خودیم و شاه خودیم آفتاب خودیم و ماه خودیم ملک و ملک مالک خویشیم پادشاه خود و سپاه خودیم

بسی نقشی که بر دیده کشیدیم به جز نور جمال او ندیدیم به گرد نقطه چون پرگار گشتیم به آخر هم بدان اول رسیدیم