از حجاب حسن شرم آلودهٔ لیلی، هنوز بید مجنون سر به پیش انداختن بار آورد

این قدر کز تو دلی چند بود شاد، بس است زندگانی به مراد همه کس نتوان کرد

چون ماه درین دایره هر چند تمامم از پهلوی خویش است مدارم چه توان کرد

شوریده تر از سیل بهارم چه توان کرد در هیچ زمین نیست قرارم چه توان کرد

شیرازه نگیرد به خود اوراق حواسم بر هم زدهٔ زلف نگارم چه توان کرد

رنگها در روز روشن می‌نماید خویش را از سیه کاری مرا موی سفید آگاه کرد

مست خیال را به وصال احتیاج نیست بوی گلم ز صحبت گل بی نیاز کرد

شیرازهٔ بهار تماشا گسسته بود تا مرغ پر شکستهٔ ما فکر بال کرد

گل کرد چون شفق ز گریبان و دامنش چندان که چرخ خون مرا پایمال کرد

ز آب من جگر تشنه‌ای نشد سیراب چه سود ازین که فلک لعل آبدارم کرد؟