برو عیادت معلولِ جان فشانِ جهاد که پر فشانده ملائک، به پای ایمانش استاد شهریار

در استقامت راه خدا، مکن تردید که بیخ کفر به تردید، باز می گردد استاد شهریار

با دشمن سفله در نیافتی دشمن هم اگر کریم، بهتر استاد شهریار

صعود تو آدمی، تا خط «خیر البشر» سقوط تو نیز هم، تا حدِ «شرّ الدَّواب»(1) 1. شرالدّواب: شر حیوانات، چهار پایان استاد شهریار

افراط کنی به نیک بینی نیکان و بدان، شریک بینی استاد شهریار

می توان در سایه آموختن گنج عشقِ جاودان اندوختن استاد شهریار

از این رو هر آن کس که بد می کند نه با کس که با نفسِ خود می کند استاد شهریار

تو خواب بودی و وقت میِ صبوح گذشت نماز نیز، قضا کن که آفتاب دمید استاد شهریار

حق ز حکمت، دری به خلق نبست که به رحمت دری دگر نگشاید استاد شهریار

از بهر خلایق، چه کنی طاعت معبود باری چون عبادت کنی از بهر خدا کن استاد شهریار