ای لیلةالقدر آیتی از مویت باشد که فتد به دست ما گیسویت از یُمن طلوع ماه روی تو حَسن! شد ماه خدا در نیمه چون ابرویت

برخیز که ماه انجمن پیدا شد سیمای امام ممتحن پیدا شد در ماه خدا تجلی حسن ازل در صورت و سیرت حسن پیدا شد

این هلال از طرف باغ جنان می آید هوش باشید که ماه رمضان می آید در شب اول این ماه به دنبال مه و ماه نرو مه این ماه شب نیمه آن می آید

گفتم ای مه از کدامین آسمان باشی؟ بگفتا شمس ایوان ولایت، عروة الوثقای دینم من همان ماه تمامم، جلوه ماه صیامم شاهد صلح و قیامم، وجه رب العالمینم

تنها نه ز شاخسار، سنبل می ریخت بر مقدم او بهار هم، گل می ریخت افروخت، چو در باغ، گل رخسارش صد حنجره فریاد ز بلبل می ریخت

ثمره زندگی علی و فاطمه، پا به جهان خاکی گذاشت. خاک تا افلاک غرق نور و سرور شده است. میلادش مبارک!

خدایا! به «کریم اهل بیت» سوگند، سایه کرامت خویش را از ما دریغ مدار!

از نسل نور است و زاده خورشید، از تبار هدایت است و قافله سالار مهر و امید. میلادش پر نور.

در جود و کرم دست خدا هست حسن(ع) دست همه را وقت عطا بست حسن(ع) نومید نگردد کسی از درگه او زیرا که کریم اهل بیت است حسن(ع)

تو مگو ما را بدان شه بار نیست، با کریمان کارها دشوار نیست. میلاد کریم اهل بیت علیه السلام مبارک.