با محبّت زهرا، تا نجف کشیدم پر ذکر هر شب قدرم، یا علی مدد حیدر بر علی گرفتارم، حبّ مرتضی دارم یا کریم و یا الله، یا کریم و یا الله

شب احیا شب دوری ز ظاهر شب رفتن بسوی هر چه معناست شود در قدر یکسالت مقدر  در این شب بنده را نیکی تقاضاست

درِ رحمت تماشای حضور است  خوشا آنی که جان دارد شب قدر  تو در باغ سحر دنبال یاری  تماشای اذان دارد شب قدر

به خلوت گوشه ای احیا گرفتن مصلای خزان دارد شب قدر  قسم بر آن شب معراج احمد  عروج آسمان دارد شب قدر

شب قدر و بیا قدرش بدانیم  چه اکسیر گران دارد شب قدر  بیا بر سر بنه قرآن ناطق  بشارت بر جهان دارد شب قدر

به تا هفت آسمان تا عرش اعلا  طواف عرشیان دارد شب قدر  چه فرخنده شبی تا مطلع الفجر نزول قدسیان دارد شب قدر

عجب سِرّ نهان دارد شب قدر  صفای روح و جان دارد شب قدر  شب قدر و شب تنزیل قرآن  که درک بیکران دارد شب قدر

الهی بنده‌ی شرمنده حالم به سویت آمدم بشکسته بالم شب قدر است سویت پر کشیدم به جز احسان ز تو چیزی ندیدم

گفتی ای بنده که درسایه ی قرآن منی شب احیا ست تو را حال بُکا بخشیدم گریه کردم من و با زمزمه ی یا الله به گلستان دل خویش صفا بخشیدم

دست من خالی است و چشمانی پُرِ اشک و گناه آوردم از خودم هم فراری ام، امشب من به اینجا پناه آوردم