دوباره جمعه گذشت و قنوتِ گریان ماند دوباره گیسوی نجوای ما پریشان ماند دوباره زمزمه ی کاسه های خالی ما پس از نیامدنت گوشه ی خیابان ماند

آقا نگاهت جای آهوهاست، می دانم دستان پاکت مثل من تنهاست، می دانم آقا دلت در هیچ ظرفی جا نمی گیرد جای دل تو وسعت دریاست ، می دانم

جز تو کسی نیامده آقا، سر قرار انگار بی تو نیست کسی، غرق انتظار این جمعه هم گذشت و تو مثل همیشه باز در انتظار خویش نشستی به انتظار

ای حضرت حاضری که ناپیدایی غایب شده از زشتی و نازیبایی شرمنده که جای آمدن، می‌گوییم آقا ، تو چه وقت پیش ما می‌ آیی ؟

تو نیستیّ و کسی نیست در حوالی عشق ببین چه آوردی بر سر اهالی عشق تو نیستی و کسی نیست تا افاقه کند برای آغوش و بازوان خالی عشق

دیدن روی شما فایده ای هم دارد ؟  یا که باید بروم در پی با تقوایی !؟  دیدن چهرۀ ماه تو زمانی خوب است  که خدایی شده باشیم ، نه که دنیایی

بی جهت منتظرم ، مطمئناً اینجایی  ما کنار تو نه ، انگار تو پیش مایی  آنکه بیناست به دنبال شما می گردد  از خدا حاجت کور است فقط بینایی

هر شب میان هیئت تو فکر می کنم آقا به صبر و طاقت تو فکر می کنم ما را شکسته طعنه ی طوفان روزگار دارم به استقامت تو فکر می کنم

دلبری داریم که از صاحب دلان دل می برد غمزه ای مشکل گشا دارد که مشکل می برد گر نقاب از چهره گیرد آن نگار نازنین پرتو رخساره اش دلهای مایل می...

چشمی که داشت تازگی از شبنم نگاه در انتظار، با گذر لحظه شد عجین پر شد تمام ظرف زمان بی حضور تو پس کی ظهور می کنی ای منجی زمین