چه خوشست من بمیرم به ره ولای مهدی سر و جان بها ندارد که کنم فدای مهدی همه نقد هستی خود بدهم به صاحب جان که یکی دقیقه بینم رخ دلگشای مهدی

دیگر زمانه پر ز یزید و ز خولی است آقا نیاز ما به تو مُبرم بیا بیا هیئت به نام جد غریبت گرفته ایم ای صاحب سیاهی و پرچم بیا بیا بزم عزای ساقی...

صد مرده زنده گر شود از یک دم مسیح هستی مسیح عیسی مریم بیا بیا بعد از هزار و یکصد و چندی ز غیبتت گشته قبول توبه ی آدم بیا بیا

ای ساحل نجات دو عالم بیا بیا زیباترین سلاله ی خاتم بیا بیا آدینه ها تمامیشان دیده به راه تو آیی کدام جمعه ی مبهم بیا بیا

بی تاب تر از موجم، بی خواب تر از دریا من مانده ام و یادت با یک شب یلدایی تا عابر چشمانم ، ره گم نکند در شب بر کوچه بتابان نور، ای ماه تماشایی

مهمان نگاهم شو، در یک شب رویایی بگشای به روی من، یک پنجره زیبایی فانوس نگاهم را آویخته ام بر در من منتظرم زیرا، گفتند: "تو می آیی"

گفتن از دوری و هجران که ندارد کاری غصَه ی غربت دلدار چشیدن سخت است سال ها دم بزنی أین حبیب؟ أین غریب؟ زیر این بار غم انگیز خمیدن سخت است

شام تار است و مه خویش ندیدن سخت است صورت یار ِپس پرده کشیدن سخت است صد هزار عاشق دل سوخته دَرکَش بکنند قصّه ی عشق ِ به محبوب شنیدن سخت است

عَلَم بردار یا مهدی که مشتاقت علمدار است قرار سینه ی عاشق نگاهی بر روی یار است بهانه بی تو می گیرد دلم این روزها آقا بیا صاحب زمان بی تو زمانه...

بیا امید دل فاطمه که بی تابم به گوش زمزمه ی آشنای سردابم زیارتی که تو باشی چقدر شیرین است بیا مرا ببر آقا به صحن اربابم