از خواب چون به یاد تو بیدار می شوم با ناله ی دعای فرج یار می شوم هر چهره ای که در دو جهان دلبری کند تنها اسیر روی تو دلدار می شوم

هر جا شنیده‌ایم خبر از تو می‌دهند در طوفشان به شوق رخت پر کشیده‌ایم از کوی عاشقان چو گذشتیم، با امید ما از پی‌ات به محفلشان سر کشیده‌ایم

از بس که از فراق تو افسرده دل شدیم بر سینه نقش نرگس پرپر کشیده ایم آقایی تو باعث این شد به عاشقی پا از گلیم خویش فراتر کشیده ایم

تمام آرزوی ما شده تو را دیدن هنوز میل نداری به زیر پا دیدن؟ غریبه ایم و کسی حال ما نمی پرسد میان شهر چه خوب است آشنا دیدن

دنیا چه زیبا می شود وقتی بیایی خوشحال زهرا (س) می شود وقتی بیایی نور تو می تابد به عالم با ظهورت خورشید رسوا می شود وقتی بیایی

یک بار می خواهم که مهمانم تو باشی از خاطرات خوب دورانم تو باشی من آرزو دارم در این تاریکی محض یک دم بیایی ماه تابانم تو باشی

ما آه سرد از دل مضطر کشیده ایم بار فراق با مژه ی تر کشیده ایم همساز روزگار به عشق تو بوده ایم از دوری تو رنج مکرر کشیده ایم

بازآ که باز مردم چشمم ز درد هجر در موج خیز اشک چو کشتی شناور است بازآ که از فراق تو ای غایب از نظر! دامن ز خون دیده چو دریای گوهر است

با آتش فراقت، دود از سخن برآید هم دل رود ز دستم، هم جان ز تن برآید ای شمع انجمن‌ها! در بین جمع تنها بی آتش تو فریاد از انجمن برآید

بازآ که دل هنوز به یاد تو دلبر است جان از دریچهٔ نظرم چشم بر در است بازآ دگر که سایه دیوار انتظار سوزنده تر ز تابش خورشید محشر است