گرید چگونه ابر بهاری به باغ و راغ زینب کنار کشته تو آن چنان گریست ... محمود شاهرخی

آبروی چشمه عشق است خاک کربلا زمزم و کوثر دل، نشان از کربلا دارد هنوز مشفق کاشانی

قلم از غم، دلی بی‌تاب دارد که این تصویر از خون، قاب دارد گلوی تشنه خون خدا را لب تیغی دریغا آب دارد قیصر امین پور

از عرش گذشت ذکر یا ربّ‌هایش شد تیره ز دود آه دل، شب‌هایش بر آتش سینه‌اش کسی آب نریخت می‌سوخت ز سوز تشنگی، لب‌هایش عباس براتی پور

آمد به کنار قتلگاه و پرسید: آیا تو برادر منی ای خورشید؟! هر لحظه به فکرم به چه حالی زینب رگ‌های بریده تو را می‌بوسید! علی پور حسن

نخل دین احمدی بار‌آور از خون تو گشت گلشن توحید از او ارج و بها دارد هنوز مشفق کاشانی

شکسته‌بالی و پرواز ... تا حوالی عشق پریدن از قفس تنگ تن، چه آسان است! جعفر رسول زاده

آن روز که ظهر در خروش آمده بود مرثیه العطش به گوش آمده بود وقتی که حسین، یکّه و تنها شد خون در رگ آسمان به جوش آمده بود! نادر حامدی

چون رفتن صد بهار می‌رفتی تو در هلهله و غبار می‌رفتی تو وقتی که عطش به خیمه‌ها می‌آمد عباس! چه بی‌قرار می‌رفتی تو ملیحه بحرگرد نیکو

می‌رفت و به راه، چشم می‌دوخت فرات آن روز که چون ستاره، افروخت فرات ای کاش حسین هم لبی تر می‌کرد در آتش این عطش چه می‌سوخت فرات مهدی طهوری