به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد

به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد تو را در این سخن انکار کار ما نرسد

بر آستانه تسلیم سر بنه حافظ

بر آستانه تسلیم سر بنه حافظ که گر ستیزه کنی روزگار بستیزد

هزار نقش برآید ز کلک صنع و یکی

هزار نقش برآید ز کلک صنع و یکی به دلپذیری نقش نگار ما نرسد

دلا ز رنج حسودان مرنج و واثق باش

دلا ز رنج حسودان مرنج و واثق باش که بد به خاطر امیدوار ما نرسد

از بن هر مژه ام آب روان است بیا

از بن هر مژه ام آب روان است بیا اگرت میل لب جوی و تماشا باشد

تو خود ای گوهر یک دانه کجایی آخر

تو خود ای گوهر یک دانه کجایی آخر کز غمت دیده مردم همه دریا باشد

من چو از خاک لحد لاله صفت برخیزم

من چو از خاک لحد لاله صفت برخیزم داغ سودای توام سر سویدا باشد

خوش بود گر محک تجربه آید به میان

خوش بود گر محک تجربه آید به میان تا سیه روی شود هر که در او غش باشد

بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دل

بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دل توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

روا مدار خدایا که در حریم وصال

روا مدار خدایا که در حریم وصال رقیب محرم و حرمان نصیب من باشد