هم‌طالع بیدیم درین باغ، که باشد سر پیش فکندن، ثمر پیشرس ما

گردبادی را که می‌بینی درین دامان دشت روح مجنون است می‌آید به استقبال ما

با نامرادی از همه کس زخم می‌خوریم این وای اگر سپهر رود بر مراد ما

در رزمگه، برهنه چو شمشیر می‌رویم در دست دشمن است سلاح نبرد ما

تا دور ازان لب شکرین همچو نی شدیم ترجیع بند ناله بود، بند بند ما

شیوهٔ ما سخت جانان نیست اظهار ملال لاله‌ها بی‌داغ می‌رویند از کهسار ما

گریه بر حال کسان بیشتر از خود داریم بر مراد دگران سیر کند اختر ما

یارب، که دعا کرد که چون قافلهٔ موج آسایش منزل نبود در سفر ما

حیات جاودان بی‌دوستان مرگی است پابرجا به تنهایی مخور چون خضر آب زندگانی را

به امیدی که چون باد بهار از در درون آیی چو گل در دست خود داریم نقد زندگانی را