ساقی میکده دهر قضاست همه کس باده از این ساغر خورد پروین اعتصامی

هر آن قماش کزین کارگه برون آید تمام نقش فریب است، پود و تاری نیست پروین اعتصامی

شدی خمیده و بی‌برگ و بار و دم نزدی به زیر بار جفا چون تو بردباری نیست پروین اعتصامی

ما را غمی ز فتنه باد سموم نیست در پیش خار و خس، چه زمستان، چه نوبهار با جور و طعن خارکن و تیشه، ساختن بهتر ز رنج طعنه شنیدن هزار بار پروین...

به روزگار جوانی خوش است کوشیدن چرا که خوش‌تر از این وقت، روزگاری نیست پروین اعتصامی

اگر سفینه ما ساحل نجات ندید عجب مدار که این بحر را کناری نیست پروین اعتصامی

تلخ بود آنچه به من نوشاندند می‌تقدیر بباید نوشید پروین اعتصامی

چه شکایت کنم از طعنه خلق به من از دهر رسید آنچه رسید پروین اعتصامی

پندار، من ضعیفم و ناچیز و ناتوان بی‌اتحاد من تو توانا چه می‌کنی پروین اعتصامی

خودبین چنان شدی که ندیدی مرا به چشم پیش هزار دیده بینا چه می‌کنی پروین اعتصامی